İETT'nin Leyland Otobüsleri

[No message]

restore edilen 2 tane leyland otobüs

K1 hattının önünde fotoğraf çekinen bir dayı

Bence en ilginç fotoğraflardan birisi bir gemi karaya vurmuş ve yanından geçen leyland marka otobüs

Özel halk otobüsü olduğunu düşündüğüm bir araçla fotoğraf çekinen dayı

Bence türk ulaşım tarihi açısından çok güzel bir fotoğraf sol tarafta bir trolyebüs seyir ederken yanından bir leyland otobüs geçiyor

Merhaba, çocukluğumun otobüsü Leyland Levend’in 3b yazıcıyla üretilebilir bilgisayar modelini yaptım. Konvoy’da en sağdaki otobüs benim 3b model, arkadakiler gerçek otobüs

youtube video numarası şöyle, google da taranırsa hemen bulunuyor

2JJmIulMojw

İnternette gördüm ...

Sayın Akın Kurtoğlu'nun Leyland otobüsler ile ilgili bilgilendirmesi

İstanbul’un hafızası, yalnızca taşında toprağında değil; gıcırtılı kapılarında, mazot kokulu sabahlarında ve ağır ağır ilerleyen o heybetli gövdelerinde saklıdır. Leyland otobüsleri… Bir zamanlar bu şehrin damarlarında dolaşan, sabrın ve sadeliğin tekerlekli tezahürü.

Onlar yalnızca bir ulaşım aracı değildi; adeta şehrin kendi ritmine ayak uydurmuş, vakur birer yol arkadaşıydı. Geniş camlarından içeri süzülen puslu gün ışığı, koltuklara sinmiş yılların yorgunluğuyla birleşir; her yolculuğu küçük bir zaman tüneline dönüştürürdü. Şoförün önündeki o büyük direksiyon, yalnızca bir aracı değil, koskoca bir İstanbul hikâyesini idare ederdi.

Leyland’ların sesi, bugünün steril ve ruhsuz motorlarından çok uzaktı. O tok, derinden gelen homurtu; yokuş çıkarken biraz hırçınlaşan, inişte ise ağırbaşlı bir kabullenişe bürünen o mekanik ezgi… Şehrin fon müziğiydi adeta. Duraklarda bekleyen insanların sabırsızlığıyla, içeride tutunacak yer arayan yolcuların küçük telaşları birbirine karışır; her seferinde yeni bir hayat kesiti yazılırdı o metal gövdenin içinde.

Ve o kapılar… Açılırken çıkan o kendine has ses, bir çağrıyı andırırdı. “Bin ve şehrin bir parçası ol” der gibiydi. İçeri adım atan herkes, ister istemez aynı hikâyenin figüranı olurdu. Öğrenciler, memurlar, işçiler, seyyar satıcılar… Hepsi aynı ritimde sallanır, aynı camdan dışarı bakar, aynı İstanbul’u paylaşırdı.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, Leyland otobüsleri sadece bir nostalji nesnesi değil; kaybolmuş bir şehir ahlakının, yavaşlığın ve birlikte olmanın sembolü gibi duruyor. O günlerin İstanbul’u daha mı sakindi, yoksa biz mi daha çok hissedebiliyorduk bilinmez… Ama kesin olan şu ki, Leyland’lar bu şehrin hafızasında silinmeyecek izler bıraktı.

Şimdi onların yerinde hızlı, sessiz, modern araçlar var. Ama ne zaman eski bir fotoğraf karesinde o köşeli hatları, o vakur duruşu görsek; içimizde bir yer usulca sızlar. Çünkü biz aslında sadece bir otobüsü değil, geçmişin ağır ağır akan, anlamlı zamanını özlüyoruz.