Başvekil

Başvekil, bir devletin yürütme organının başında bulunan, hükümetin çalışmalarını düzenleyen ve yöneten en üst düzey yetkili kişidir. Osmanlı Devleti’nin son dönemlerinde ve Türkiye Cumhuriyeti’nin ilk yıllarında kullanılan bu unvan, günümüzdeki başbakan kavramına karşılık gelmektedir. Başvekil, hükümetin genel siyasetinden sorumlu olup bakanlar kurulunun başkanı olarak görev yapar. Devlet başkanı tarafından atanan başvekil, hükümetin kurulmasından ve çalışmalarının yürütülmesinden sorumludur. Türkiye Cumhuriyeti’nde 1920’den 1946’ya kadar resmi belgelerde “reis-i vekâlet” ve “başvekil” terimleri birlikte kullanılmış, 1946’dan itibaren ise yalnızca “başvekil” ifadesi tercih edilmiştir. 1961 Anayasası ile birlikte “başbakan” terimi resmiyet kazanmış ve “başvekil” ifadesinin kullanımı sona ermiştir. Başvekilin görev ve yetkileri, anayasa ve ilgili yasal düzenlemeler çerçevesinde belirlenmiş olup, yürütme erkini temsil etmesi bakımından devlet yönetiminde merkezi bir rol üstlenmiştir. Bu unvan, günümüzde tarihî bir kavram olarak, Türkiye’nin yönetim geleneği ve siyasal kurumlarıyla ilgili çalışmalarda yer almaktadır.