Başkafiye

Başkafiye, bir şiirde dizelerin başındaki seslerin veya harflerin benzeşmesi esasına dayanan bir kafiye türüdür. Bu uygulamada, genellikle her dizede ilk harf veya hece aynı ya da benzer olur ve şiirin bütününde belirli bir ses uyumu sağlanır. Başkafiye, klasik uyak türlerinden farklı olarak dizelerin sonundaki değil başındaki ses benzerliğine dayanır. Türk şiirinde ender olarak kullanılan bir teknik olmakla birlikte, özellikle divan edebiyatında bazı örneklerine rastlanmaktadır. Başkafiye, ses tekrarının sağladığı ahenk ve ritim ile şiire yapısal bir bütünlük kazandırır. Çoğunlukla anlamdan ziyade biçim yönüyle öne çıkar ve estetik bir unsur olarak değerlendirilir. Şiir dışında edebî metinlerde nadiren kullanılmakta olup, kafiyenin çeşitlerinden biri olarak tanımlanır. Bu tür kafiyede amaç, metnin işitsel yapısını zenginleştirmek ve dikkat çekici bir ritim oluşturmaktır.